Poezja zagraniczna

Milan Dekleva "Z nicości w czas"
W centrum uwagi, na równi z człowiekiem, który w pramaterii wszechświata usiłuje rozwikłać zagadki początku i końca (świata i poezji), Autor umieszcza słowo poetyckie. Koncentruje się na strukturze wiersza i na integralności języka, wykorzystując różne formy obrazowania i komunikacji poetyckiej.
Jure Detela "Mech i srebro"
Przekład: Karolina Bucka-Kustec
Kjell Espmark „To, co konieczne. 17 wierszy”
O tomie:
Ashur Etwebi "Znikajace łodzie"
Nie ma w poezji Etwebiego religijnego zacietrzewienia, zupełnie nieobecna jest tu dogmatyczność bywająca rewersem rozpaczy diagnosty, który pada pod ciężarem własnych rozpoznań. Religijność, a ściślej mówiąc religijna elegijność, okazuje się zaledwie słabą opcją chwilowej ulgi i paliatywnym ukojeniem dla tych, którym nie starcza odwagi mężnie stać w blasku drzwi otwartych na pustą oścież nieba, z którego dawno temu emigrowali wszyscy bogowie.
Mark Ford "Chwila nieuwagi"
Wiersze w przekładach Jacka Gutorowa i Adama Zdrodowskiego.
Peter Gizzi "Imitacja życia i inne wiersze"
Od kogo zatem pochodzi pieśń? (…) Pieśń budzi się na progu bytu i niebytu, minerału i ciała, uniesienia i depresji, poety jako osoby i jako widma śpiewającej materii i kulturowego, medialnego szumu. W ten sposób do wiersza przechwycone są kombinacje materii, echo sfery publicznej, portret polityczny życia wspólnoty. (…)
Petr Hruška "Darmaty"
Miara rzeczowości w jego poezji zawsze łączyła się z wyczuciem istotnej metafizycznej chwili, niewidzialnego lecz ważnego szwu wewnątrz ludzkiej egzystencji, gdzie spotyka się powszedniość z transcendencją. Rzeczowość Hruški jednak nie wyklucza daru proporcjonalnej, a jednak przenikliwej i oryginalnej obrazowości. Hruška nie jest tylko poetą łagodności, cichych intymnych momentów dochodzących aż do ekstazy zen. W jego wnętrzu także drży i rośnie pewna złość, Hruška potrafi być zacięty, wydaje sam sobie (czy swojemu otoczeniu?) niezwykle pozbawione wymiaru osobistego nakazy, poprzez piętrzenie surowych, nie podlegających zwłoce infinitiwów, jakby nie chciał, nie śmiał czemuś się podporządkować. Jakby należało się czemuś sprzeciwiać, zachować sobie swój kawałek nieporuszonego, niedotkniętego ludzkiego kosmosu. Wartością i właściwością określającą Hruškę jest w końcu jego uporczywość; zawsze u niego czujemy, że wiersz jest dla niego ważnym przeżyciem, w stosunku do chwili i jej istoty, nawet jakimś metaforycznym „rozwiązaniem” danej chwili, związku, nagromadzonych uczuć i emocji. Hruška nie wdzięczy się, nie uprawia żadnych zaawansowanych czy groteskowych gier, nie pragnie metapłaszczyzn, aluzji, mistyfikacji, lecz wciąga nas do swojego życia, naturalnie dzieli się tym, czym żyje. Na swój sposób chodzi o wieczny powrót do korzeni i sensu poezji, pisania, sztuki.
Srečko Kosovel "Kalejdoskop. Izbrane pesmi / Wiersze wybrane"
W niniejszym tomie zebranych jest 112 wierszy w oryginale oraz w języku polskim, w przekładzie Karoliny Buckiej Kustec. Mamy nadzieję, że poprzez obszerny wybór wierszy, którego dokonali tłumaczka, Iztok Osojnik oraz Bożena Tokarz, Kosovel wpisze się w słoweńską oraz polską świadomość zbiorową jako poeta innowacji, który, jak śmiało możemy już dziś stwierdzić, zostawił wyraźny ślad w światowej poezji. 
Meta Kušar "Lublana"
Meta Kušar  w swoich czułych i dociekliwych wędrówkach po rodzinnym mieście i rodzimym języku dotyka tego, co uniwersalne, a niekiedy - transcendentne.
Iztok Osojnik "Spodnie na niebie"
Wydanie I, 2012