Paweł Dybel

PAWEŁ DYBEL – profesor w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN w Warszawie oraz na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. W swoich publikacjach łączy zagadnienia filozofii współczesnej, teorii psychoanalitycznych i teorii literackiej. Stypendysta Fundacji im. Alexandra von Humboldta, The Mellon Foundation, The Kosciuszko Foundation i innych. Jako visiting professor wygłaszał gościnne wykłady i prowadził seminaria na uniwersytetach w Bremie, Berlinie, Siegen, Manchesterze, Londynie i Buffalo.

W latach osiemdziesiątych prowadził intensywną działalność krytyczno-literacką publikując eseje i recenzje w „Twórczości”, „Więzi”, „Miesięczniku Literackim” i innych. Autor książek (wybór):  Urwane ścieżki (2000); Granice rozumienia i interpretacji. O hermeneutyce H.G.Gadamera (2004); Zagadka »drugiej płci«.” (2006); Okruchy Psychoanalizy (2007); Dylematy demokracji (2015). Obecnie redaguje serię wydawniczą poświęconą dziejom psychoanalizy w Polsce. W jej ramach opublikował książki: Psychoanaliza – ziemia obiecana? (2016); Mesjasz, który odszedł. Bruno Schulz i psychoanaliza (2017); Powinowactwa z epoki (red). (2018)

 

W Instytucie Mikołowskim opublikował książkę "Ziemscy, słowni, cieleśni. Eseje o polskich poetach współczesnych" (IM 2019).